Mehmet Özay 01.05.2026
Gündelik yaşamda kendi halindeki Müslümanların, temel itibarıyla -bilinçli veya bilinçsiz- gelenek üzerinden yapılandırmaya çalıştıkları yaşamlarına karşılık, adına ‘akademi’, ‘bilim dünyası’ denilen kurumlarda hayata bakışı, -geleneği yadsımamakla ya da geleneğin de içinde bir şekilde yer alacağı şekilde- ‘bilim’ nosyonu üzerinden değerlendirme çabası görülür.
Bu noktada, geleneğin, bilimi ne denli şekillendirdiği sorusu kadar, bilim’in, bilimsel faaliyetlerin gelenek üzerindeki etkisi de, bir o kadar incelenmeye değer sorulardır.
Aynı zamanda, geleneksel bilim ve modern bilim ayrımlarının da bir yandan, konuya açılım kazandırırken öte yandan, kafa karıştırıcı yönünün de olduğunu göz ardı etmemek gerekir.
Kafa karıştırıcılıktan kasıt, bizatihi adına ‘bilim’ denilen faaliyet alanının, neye tekabül ettiği konusunda ortaya çıktığına kuşku bulunmamaktadır.
Bir başka ifadeyle söylemek gerekirse, bu durumu, yazının temel konusu olarak aşağıda sunacağım ve Batı Avrupa’da gelişme gösteren ‘modern’ kavramı ile ilişkili görmek gerekir.
Bu yazıda, geleneksel ile Müslümanların bilim dünyasındaki çabalarını derinlemesine ele almak gibi bir gaye gütmüyorum…
Bununla birlikte, bu iki alanı örnek vermek suretiyle Müslüman toplumların, modernleşme ile ilgili tutumlarına ve yaklaşımlarına kısaca göz atacağım. Ve bunu, yeni yani, modern kavramının kullanımıyla sınırlandırarak ortaya koyacağım.
Yeni’ye dair
‘Modern’ kavramı, en temel ifadesiyle ‘yeni’ kelimesiyle karşılanırken, bu kavramın diğer türevlerinin yani, modernleşme ve modernite kavramlarının da, bir şekilde içinde güçlü bir şekilde -doğal olarak- ‘yenileşmeyi’ barındırdığı görülür.
Batı Avrupa’nın tarihsel tecrübesi, toplumsal yapıların, sistemlerin değişim hızı vb. olgular, bu coğrafya parçasının diğer coğrafyalardan farklılaşan bir süreçle karşı karşıya kaldığını ortaya koyuyor.
Bununla birlikte, Batı Avrupa tecrübesinin adına, ‘modern’ denilen döneminin adlandırılmasının hemen ortaya çıkmadığı da malumdur.
Aksine, bu adlandırmanın olabilmesi için, belirli bir zaman diliminin geçmesi ve ilgili bilim çevrelerinin ve düşünürlerinin, geçmişe yönelik değerlendirmelerinin bir ürünü ve olan biteni tanımlama çabalarının bir sonucu olarak gündeme gelmesi gerekiyordu.
Batı Avrupa, toplumsal kurumlar yani eğitim, ekonomi, siyaset, din, bilim, aile, ordu gibi alanlarda aşikâr/örtük, yavaş/hızlı süreçlerle değişim tecrübesi bu coğrafyayı, ‘modern’ olanla ilişkilendirmeye yol açmıştır.
Batı Avrupa’daki bu değişimin, eğitim, ekonomi, siyaset, din, bilim, aile, ordu gibi belli başlı kurumları farklı tarihsel ve sosyolojik süreçlerde ve farklı boyutlarda etkileyen değişim olgusuyla karşılaşma süreçlerinin, Müslüman toplumlar için hem, kendilerini hem de, ‘öteki’ni anlama konusunda ipuçları sağlayacağı düşünülmelidir.
Kalıcılık-değişim dikotomisi
Aslında, bir anlamda, Batı Avrupa’da ‘değişimin’ hızını aldığı dönemlere kadar olan süreci, diyelim ki, Doğu’da Müslüman toplumların ‘kalıcılık’ ile ‘değişim niyeti’ ve ‘değişim hızı’ gibi süreçlerine dair yaklaşımlarıyla benzerlik taşıdığını söylemek mümkün.
Bu anlamda, karşımıza çıkan “geleneksel toplumlar” kavramının, Doğu’daki ve Batı’daki toplumları bir anlamda, topyekun bir şekilde içine almasını, bunun bir karşılığı olarak görmek mümkündür.
Yukarıda dikkat çekmiştim…
Batı’da yaşanan değişiminin adını koyma süreci, temelde bu sürecin başlamasıyla koşut gitmemiştir.
Aksine, aradan belli bir sürecin geçmesi ve geçen bu süreyi değerlendirmeye tabi tutma arzusundaki çevrelerin, ortaya çıkan ‘tanım’ sorununu aşmaya yönelik veya buna karşılık gelen bir boyutu vardır.
Bu noktada, Müslüman toplumların, ‘yeni’ olgusunu nasıl algıladıkları ve anlamlandıkları hususu bizi hem, kendi içinde Müslüman toplumların ve bu toplumların ürettiği düşünceyi hem de, ‘öteki’ özellikle de, Batı Avrupa toplumlarıyla etkileşimini incelemeye sevk eder.
Genel itibarıyla, geleneksel toplumların değişim olgusu ve pratiğiyle irtibatının, göz ardı edilmeyecek bir yönü olduğunu söylemekte fayda var.
Belki de bu noktada, ‘modern’den önce, ‘geleneğin’ neye tekabül ettiğinin anlaşılması çabasının bir anlamda, diyelim ki, Müslüman toplumların ‘değişim’ olgusunu yaşam pratiklerinde ve düşüncelerinde nereye koyduklarını anlama çabamızı kolaylaştıracağı düşünülebilir.
Bununla birlikte, benzer bir sürecin Batı Avrupa’nın, adına modern denilen değişim süreçlerinde farklı toplumsal ve düşünce çevreleri tarafından gündeme getirilmediği ve bu anlamda, kayda değer pratik ve düşünce çatışmalarının yaşanmadığı söylenemez.
Zaten, bu nedenledir ki, yaşanan çatışmaların, yaşam pratikleri ve düşünce evrelerinin ortaya çıkışı nihayetinde, geriye dönüp bakıldığında arkada bırakılanın ‘eski’, ulaşılan durumun, pratiğin, düşüncenin de ‘yeni’ yani, ‘modern’ olarak adlandırılmasına neden olmuştur.
Yeni’nin yeniliği
Tarihsel bağlamda, Müslüman toplumların kendi iç yaşam ve düşünce dünyalarında, ‘yeni’ veya bu ‘yeni’ye tekabül edecek kavram veya kavramlar kullanıp kullanmadıkları önemli bir soru olarak karşımızda duruyor.
Belki bundan önce, yine tarihsel olarak, Müslüman toplumların kendilerini geleneksel olarak tanımlayıp tanımlamadıkları da gayet dikkat çekici bir sorudur.
Nihayetinde gelenek kavramı, yeni, yenilik ve kısacası, modern bir karşılaşmanın ürünü olarak ortaya çıkmıştır. Gelenek ve modern kavramlarında, birinin varlığının diğerini tetiklediği ve bu durumun, pratikte ve düşünce ortamında olan biteni tanımlama ihtiyacının sonucu olduğu söylenebilir.
Bu durumda, öyle anlaşılıyor ki, Müslüman toplumların Batı Avrupa toplumlarıyla karşılaşmasından önce, kendini bir anlamda, ‘geleneksel’ olarak tanımlayıp tanımlamadığı olgusunu yeniden gündeme getirmek gerekir.
Genel itibarıyla, tarihsel gelişmelere baktığımızda, Müslüman toplumların kendilerini, içinde buldukları durumla ya da kendi toplumsal ve düşünce süreçlerinin bağlamında yani, Müslümanlıkla tanımlamalarının doğal bir yaklaşım olduğu görülür.
Yazının başında dikkat çekmek istediğim noktanın, bu olduğunu söylemeliyim.
Yani, kendinde bir toplum olarak Müslüman toplumların ‘öteki’yle özellikle de, Batı Avrupa toplumlarıyla karşılaşması öncesi ve sonrası ile bu sürecin nasıl yapılandırıldığı ve anlamlandırıldığı hususu önemlidir.
Müslüman toplumlar, kendi tanımlamalarının dışında bir yandan, geleneksel’i üstlenir, içselleştirir ya da kendilerine geleneksellik atfedilirken, öte yandan, yeni’yi yani, modernle karşılaşmanın doğurduğu bir gerilimi de tecrübe etmeye başladıklarına kuşku yoktur.
Gerilimi en çok hissedenlerin kendi halindeki Müslümanlardan ziyade, adına akademi ve bilim denilen kurumlarda yer alan Müslüman bireyler ve gruplar olduğu ortadadır.
Söz konusu bu ikinci grubun, Batı Avrupa’nın tarihsel tecrübelerini ve bu tecrübelerin ürettiği adına ‘modern’ denilen boyutlarını anlama ve yorumlama çabalarında yaşadığı zorluğun, bizatihi içinde yer aldıkları ve adına, ‘bilimsel’ denilen alanlardaki varlıkları, etkinlikleri ve ürünleriyde de ortaya koyduklarını söylemek yanlış olmayacaktır.
English and Indonesian versions translated with DeepL AI
